Life of a writer part II

Life of a writer part II

Omdat ik na iedere 1000 woorden afleiding nodig heb, zit ik regelmatig met mijn telefoon in mijn handen. Niet eerder was ik zo tot in detail op de hoogte van alles wat er gebeurt in de wereld (en Amsterdam) via Nu.nl, NOS, RTL, Trouw, Telegraaf, NRC en AT5, en daarnaast check ik regelmatig mijn eigen social media. Dat is ook nieuws hè.

Oók belangrijk.

Dat de ADE van start is gegaan wist ik doordat de hoofdstad behangen is met gele vlaggen en de straten worden gedomineerd door hipsters met zonnebrillen die het heel druk hebben met belangrijk doen. 375.000 bezoekers worden verwacht (dat weet ik dan weer via nu.nl) en ik denk dat de helft daarvan zich deze vijf dagen de beste DJ van de wereld waant. Zo zien ze er in ieder geval uit.
De andere helft weet aan het einde van de week niet meer wat zijn of haar naam is waarschijnlijk, als ik uit mijn raam kijk.
Zo zien ze er in ieder geval uit.

XXX

Ik woon hartje centrum Amsterdam vlakbij de Amstel en ben inmiddels gewend aan de reuring van het oudste gedeelte van deze stad. Wat was de uitspraak ook weer? O ja. ’Ik verbaas mij niet meer maar verwonder mij slechts’.

Mijn koffie haal ik vaak ‘om de hoek’. Tweeënhalve kilometer verder om precies te zijn. Voor mij een perfecte schrijf-break. En iedere wandeling overvalt mij hetzelfde gevoel. Amsterdam, je bent mooi. De stad waar ik niet ben geboren maar mij meer dan ooit thuis voel. De stad waar meer duiven dan mensen wonen en het niet de vraag is óf je er een keer eentje tussen je spaken krijgt maar wanneer. Hetzelfde geldt voor het weghalen van je fiets.

De stad waar je wordt uitgescholden als je fietst door rood licht en ook wanneer je wacht tot het groen is. De stad die onlangs haar burgervader verloor, die ons op het hart drukte lief te zijn voor elkaar, en voor de stad.

Na al het nieuws te hebben gelezen bekijk ik mijn eigen Instagram page. Na twee dagen niets te hebben gepost gebeurt er vrij weinig. Er komen wat volgers bij, er gaan er wat af. Nothing special. Degenen die ik volg doen iedere dag hetzelfde trucje. Ik scroll en dubbelklik braaf.
Dan stuit ik op een foto met in de caption iets in de strekking: ’door social media voel me ik wél gezien (of geliefd, idk, zoiets)’. Ik knipper met mijn ogen.

Wait, what?

Omdat ik zo druk ben met het schrijven van FIT AS FCK, mij dagelijks ontferm over een team van 35 meiden en daarnaast goed wil worden in hardlopen, kettlebell én zwemmen tegelijk en als het even kan de beste partner, dochter en zus ter wereld wil zijn, heb ik soms niet eens door dat ik niets heb gepost. Via mijn story stuur ik wat snapshots het wereldwijde web in, zodat de harde kern nog weet dat ik leef, maar verder merk ik vooral aan mezelf dat social media niet meer is wat het ooit was. Toen je misschien nog wel écht ‘gezien’ werd wanneer je meer dan 10,000 volgers had en iedere eiwitpoeder, -reep, of -drink mocht aanprijzen. Yes, we had fun.

Ik zie je

Ik moest aan de andere kant ook wel een beetje lachen om de caption. Gezien en opgemerkt worden, onze diepgewortelde verlangens voor een aai over de bol. Wij willen er allemaal toe doen, we willen bevestiging dat we het goed doen. We zoeken bevestiging dat hoe we er uit zien of hoe wij ons leven leiden goed is. Dat we passen in het stramien. Whatever that may be.

Als ik terugkijk naar hoe ik mijn online ‘carrière’ ooit ben begonnen was dat misschien toen ook wel deels de reden. Gezien worden. Maar vooral wilde ik vertellen wat ik aan het doen was, en mijn visie op voeding en training delen. Eerst met 100 bezoekers en volgers. Daarna duizend en nu tienduizenden. En dat vind ik supertof, echt, maar ik verwonder mij er ook wel eens om.

Ik ben namelijk niet beter, sneller, slimmer of sterker dan jij (ok, dat laatste betwijfel ik ;)) en bevestiging dat ik het ‘goed’ doe zie ik terug in alles om mij heen.
Ik heb mijn wens om gezien en gehoord te worden omgezet in het zien en horen van anderen. Ik kan door mijn eigen verhaal andere meiden helpen met hun verhaal. Ik kijk, ik luister en ik zie.
Ieder verhaal is uniek. Net zoals wij dat zijn. Jij ook.

Mijn punt is dat als je uit gaat van je eigen kracht, het niet meer nodig is om ‘gezien’ te worden op social media. De bevestiging die jij zoekt dat jij het goed doet en er tóe doet, zit in jezelf. Zodra je dat ziet kun je je eigen verhaal gaan schrijven.

En dat is precies waar ik nu weer mee verder ga.


Einde personal emo thoughts. Soms zitten er zo veel woorden in m’n hoofd die niet over training of voeding gaan dat ik ze ergens moet opschrijven. En waar beter dan op mijn eigen website right? Weten jullie in ieder geval dat ik nog leef.

Tot zo ver mijn overpeinzingen. Ik schrijf weer even verder. Met op de achtergrond een zacht deinzende, lieve stad.

 

Psst: al gestemd op mij voor de WH Fitlist 2017? Niet? Doen!

Share it: Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInShare on Google+Share on TumblrPin on PinterestEmail this to someone