Gymtimidatie 

Gymtimidatie 

Met mijn koptelefoon nog op loop ik de kleedkamer binnen. Het laatste stukje van een van mijn favoriete live sets moet worden afgeluisterd. Of ik nu klaar ben met trainen of niet.

Ik plof neer op een bankje en heftig mee knikkend met de beats zie ineens dat ik niet alleen ben. Een hoofd steekt plotseling boven een van de kluisdeurtjes uit.

‘Oh hi’, zeg ik, terwijl ik mijn koptelefoon af zet.
Het meisje glimlacht. ‘Hi’.

Nu herken ik de blondine.

Een half uur geleden heb ik haar training verstoord door het cable station in beslag te nemen terwijl zij daar nog bezig was. Niet dat ik dat kon weten want ze hupste door de gym van oefening naar oefening. Toen ze later op een been sprongetjes maakte op een bosuball dacht ik niet dat ze het cable station nodig zou hebben.
Wel dus.

Ik had haar al een paar keer zien kijken en tijdens mijn laatste set cable kickbacks hing haar hoofd ineens naast het mijne. Ik zag haar lippen bewegen maar de reng-deng-deng in mijn oren klonk harder dan haar stem.
Na mijn laatste trap en met een been nog in de cable haal ik mijn koptelefoon van een oor.
‘I was not done yet’, zei ze twijfelend, wijzend op mijn voet in de cable, ‘can I go after you’re done?’

Oh. Shit.

‘I’m so sorry’, zei ik. En ik meende het.
Er is niets zo irritant als iemand die jouw sets verstoort door het apparaat in beslag te nemen waar jij net in circuitvorm mee bezig was. Zonder te vragen.
Maar ze was al weer doorgehupst. Ik maakte mijn set af en hing haar gewichten terug.
Zo ben ik dan ook wel weer.

Ik wilde alsnog mijn excuses aanbieden, maar dat leek me een beetje raar al zittend op een bankje in de kleedkamer terwijl zij zich net aan het omkleden was. Dus glimlach ik terug en houd ik mij bezig met mijn spullen in mijn kluisje.

‘You know’, zegt het hoofd achter het kluisdeurtje verderop ineens.

Fuck.
Ik had dus toch even sorry moeten zeggen ofzo. Dan was er nu niets aan de hand en zou ze niet alsnog iets zeggen van mijn actie van zojuist. Aan de andere kant, we hadden het al opgelost in de gym. Dacht ik.
Ik draai me om naar het meisje dat haar kluisje net dichtslaat en haar tas over haar schouder hangt. Ik zet mijn beste mea culpa gezicht op.

‘You are the only woman in this gym who I actually saw training’.

Ehh..

Díe zag ik niet aankomen. Razendsnel dacht ik na.
Wat moest ik hierop zeggen?

‘Well, thank you’, zei ik, ‘next to you tho’. En ik meende het. Ik weet niet precies wat voor training ze deed, maar in een gym waar de meeste vrouwen hun levensverhalen delen op de loopband met hun buurvrouw, telde haar training mee als enigszins volwaardige krachttraining.

‘Bye!’ En het meisje hupste weg.

Terwijl ik mij omkleedde dacht ik na over ‘gymtimidatie’.

Gymtimidatie

De angst, of misschien wel een schaamtegevoel, om te sporten in een sportschool. Bang om het fout te doen, bang dat je wordt aangekeken, uitgelachen of bang voor een rood hoofd van inspanning.

Of dat iemand het cable station in beslag neemt terwijl jij net een slok water neemt. Zonder te vragen.

Ik moest denken aan mijn eerste uren in een sportschool. Honderd jaar geleden. Ik begon met het volgen van groepslessen, koos mijn plekje achteraan. Niet op de voorgrond, want stel dat ik er niks van kon. Door de ramen van de leszaal keek ik uit op het krachthonk en de free weights. Aangemoedigd door vrienden deed ik wel eens een oefening mee en na een tijdje kreeg ik de smaak te pakken.

Toch heeft het lang geduurd voordat ik zeker was over mijn trainingen, laat staan hoe ik er uit zag terwijl ik aan het trainen ben. Rode kop, zweten, hijgen; ik deed altijd net of ik het niet zwaar had, tot trainers tegen me zeiden ‘dat ik wel moest doorademen hè’. O ja.

En nog steeds, ik geef liever geen krimp dan dat je me kapot ziet gaan van de pijn.

Focus

Ik train vaak met een petje op mijn hoofd en een koptelefoon over mijn oren. Asociaal? Misschien, maar tijdens mijn trainingen ben ik het liefst heel even afgezonderd. Dan staat de wereld even uit en focus ik alleen op mijn training. De laatste rep, de laatste set, en herhaal. Reng-deng-deng.

Als de wereld aan staat, mijn wereld, word ik continue overladen met prikkels. Bezig zijn, bezig blijven, doorgaan, niet stoppen. Dat uurtje in de sportschool voelt voor mij misschien ook wel als ontspanning. Even niks, behalve trainen.

Vroeger zou ik ook niks hebben gezegd als iemand mijn apparaat in gebruik nam waar ik nog mee bezig was. Nu wel. Misschien was het meisje ook wel gegymtimideerd door mij, bedenk ik me, en ik neem mij voor om beter op te letten of een apparaat wel of niet bezet is.

Go & work that body

Voor iedere powervrouw die net haar eerste stappen in de sportschool zet en zich ietwat onzeker voelt: don’t. Het is niet nodig. Ik beloof je dat niemand jou zal uitlachen, of naar je gaat wijzen. Ik beloof dat je iedereen in de gym vooral met zichzelf bezig is. Ook buiten de gym trouwens, en dat – ook al voel je je bekeken – dat niet zo is. Dat zit tussen je oren.

Mocht je toch niet helemaal zeker zijn van je zaak, ga dan waar je kan op rustige momenten naar de sportschool, neem een vriend of vriendin mee, vraag of de trainers in jouw gym mee willen kijken naar jouw uitvoering van een oefening, bekijk honderden filmpjes op youtube als je een oefening niet begrijpt (doe ik ook!) of observeer hoe anderen trainen. Mits dit er redelijk uitziet natuurlijk.

Sprongetjes op bosuballen met een been reken ik daar overigens niet onder.


 

Psst: heb jij Fit & Fabulous al gepre-orderd? Go go go!

 

Share it: Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInShare on Google+Share on TumblrPin on PinterestEmail this to someone