Ik leef nog: een update!

Ik leef nog: een update!

Zo. Even een update na afgelopen weekend. Na afgelopen weken misschien wel.

Je las al eerder het uitgebreide verslag van mijn FlexCup avonturen. Neem ik even aan. Direct na de FlexCup – met m’n mond vol donuts – had ik zo’n twaalf uur om te beslissen of ik door zou gaan naar de Iron Man / Iron Maiden. Een B-wedstrijd, waar ik met een C-status aan mocht mee doen. Wel ja. ‘Gewoon doen’, was het devies. Ik zat tenslotte al zo ver in mijn prep dat een week extra er nog wel bij kon.

Geestelijk was ik er absoluut klaar voor. Lichamelijk ook hoor, zij het wel iets minder fit en iets vermoeider. Maar na drie donuts borg ik het doosje weer op en plakte ik de zakken pepernoten dicht. Ik zou mee doen. Als bonus. Als extra ervaring. En ik wilde gewoon laten zien dat ik hier klaar voor was. Voor een ‘leven als wedstrijdatlete’. Niet zeuren, gewoon gaan.

Dus de afgelopen week in vogelvlucht? Terug op streng dieet (lees: eiwit omelet met wat kipfilet), weer een depletietraining (die ik dit keer zelf deed en waarna ik ook zélf m’n shake moest maken wat ontzettend tegenvalt), en weer een carb up (koolhydraten laden).

Dit keer was de wedstrijd maar één dag (wat vrij gebruikelijk is ook) en dat scheelt de helft van de stress. Laat staan van de koffers die ik moest inpakken. Ook merkte ik – ondanks vermoeidheid – dat ik minder stress had om deze wedstrijd. Of ik goed genoeg was wist ik niet. Wie er naast je staat op het podium is eigenlijk tot op de wedstrijddag een verrassing.

Afgelopen zondag was het zo ver. Kim had gelukkig minder dan twaalf uur nodig om volmondig ja te zeggen op de vraag of ze weer mee zou gaan en ook Guy zou er weer bij zijn. Mooi. Mijn team is compleet. Verder heb ik hier bewust minder reuring aan gegeven dan aan de FlexCup. Ik bedoel, deze hele blog is ooit opgezet omdat ik mee zou doen aan de FlexCup, niet aan de Iron Man. En wie mij een beetje kent weet dat ik toch wel alles online probeer bij te houden.

Iron Man / Iron Maiden in Sommelsdijk. Om 6.00 uur ging mijn wekker. Niet drinken, niet eten, niet vergeten. Ik voelde me overigens vele malen beter dan toen ik wakker werd op de eerste dag van de FlexCup. Geen hoofdpijn, een stuk relaxter en ik had er zin in. Wel vond ik m’n shape minder goed dan op de dag van de FlexCup. Ik hield meer vocht vast, wat redelijk funest is voor een hard uiterlijk. Ik had een zware week gehad en zat tegen een griep aan. Veel last gehad van m’n maag en misschien wel nog. Niet aan toegeven Ann, hop, doorknallen. We zien wel.

Deze wedstrijd was veel kleiner. Geen 300 atleten, geen beurs, en geen hotelkamers dit keer maar gewoon omkleden in een gymzaal. Back to basic. De inschrijving verliep soepel, en om 10.15 uur was ik al getanned, ingeschreven en had ik m’n podiumnummer. Ook de competitie was gecheckt en damn, de dames zagen er goed uit. Een lichte twijfel in m’n achterhoofd. Had ik dit wel moeten doen? Jawel Ann, hup, doorknallen.

Kim deed dit keer niet alleen m’n haar maar ook m’n make up en damn, Kim, als je dit leest, ga er iets mee doen. Je doet niet onder voor een professionele make up artist. Love you. Om half twee was het showtime. De winnares van vorige week was er ook, en Kim en ik hadden ons tentenkamp opgezet naast haar team. Wel zo gezellig. Hoezo concurrentie?

Uiteindelijk stonden we met z’n vieren op het podium. Weer een erg kleine groep. Bodyfitness boven de 1.64m is niet zo populair denk ik. Overigens wist ik backstage al dat dit een zware concurrentie was. De uiteindelijke winnares had een schitterend fysiek. Daar was ik nog lang niet. Zo bleek ook uiteindelijk bij de prijsuitreiking waar zij eerste werd en ik ‘laatste’. Of vierde zoals ik het liever noem.

Bijkomend voordeel van het tijdschema van de wedstrijd is dat ik om half drie al wist waar ik de komende tijd aan moest (en zou) gaan werken. Voor mij zat mijn ‘wedstrijdseizoen’ er op. Het was half december en met een medaille om m’n nek besefte ik me dat ik klaar was. This was it. Twee wedstrijden en drie podiumdagen in een week. Ik kon alleen maar denken ‘YEAH’. Trots, opluchting, blijdschap, nieuwe en nog sterkere motivatie, honger, dorst, geluk, en nog tien emoties; het was er allemaal.

Aan de primaire emotie honger hebben Kim en ik overigens meteen toegegeven. Een uur later zaten we in de McDonalds. Dayumnnn. Heb je enig idee hoe friet met mayo smaakt na weken wedstrijdprep?

En nu zou je denken dat ik deze blog tik met een doosje donuts naast me. Maar niets is minder waar. Ik merkte de dag na de wedstrijd dat ik heel veel behoefte had aan m’n vertrouwde vastigheid. M’n lichaam voelde enorm leeg. Ik voelde me mager. Ik miste m’n gains. Ik moest gisteren naar Amsterdam en had jeans aan die een maand geleden nog prima zat. Nu hing ie rond m’n heupen. Verder voel ik me vooral kalm. Alsof er een soort rust in m’n hoofd hangt. Een heel fijn gevoel.

Guy mailde me m’n macro’s voor de komende week. Rustig aan de calorieën weer opbouwen. Want hell yeah bulking season gaat beginnen, maar deze week eerst even herstellen. Twee wedstrijden en een lang caloriedeficit is best heftig voor een lichaam. Mij kon het niet zo veel schelen. Na de Mac was ik al weer klaar met junkfood. Ik wilde gewoon havermout, of kwark, of broccoli met kip. Stom he? Wat ik vooral niet wilde is een enorm reboundeffect. Als je na weken van weinig tot niets eten ineens als een beest gaat eten heb je kans op een enorme gewichtstoename (wat waarschijnlijk dan vooral bestaat uit vocht) en loop je niet veel later rond als een Michelin mannetje. Hmm, no thanks. Ik had nog meer te doen deze week.

Want, wat nu? Wat ga je doen An? Nou, een beetje bijkomen als je het niet erg vindt. En natuurlijk gewoon lekker door op Fannetiek.nl. Genieten van eten (ik word dus heel blij van kip gebakken in sambal – iets wat ik ook tijden niet had gedaan in verband met het zoutgehalte), of wat dacht je van havermout? Hoe zoiets simpels als havermout for breakfast iemand gelukkig kan maken. Verder ga ik vanmiddag gewoon weer naar de gym, draai ik deze week m’n spreekuren, mail ik met cliënten, heb ik nog wat zakelijke afspraken en denk ik na over plannen met Kerst en NYE.

Gezien ik de afgelopen tijd in tunnelvisie heb geleefd zijn alle kaarten voor de goeie feestjes al uitverkocht (weet je iets leuks? Let me know!) en daarbij denk ik dat ik na één glas champagne al hartstikke dronken ben. Wat het wel een waarschijnlijk leuke en in ieder geval goedkope oudejaarsavond maakt.

Qua wedstrijdplanning zit er het aankomende half jaar even niets aan te komen voor me. In maart en april zijn er een aantal wedstrijden, maar die sla ik over. Die geven mij net iets te korte tijd om aan m’n fysiek te werken en écht te bouwen.

In oktober 2015 staan mijn eerste wedstrijden weer op de planning. Wat inhoudt dat na deze herstelweek mijn bulk begint. Dit keer for real. Afgelopen jaar heb ik een mooie massa weten op te bouwen maar een serieus goeie bulk heb ik nooit gehad. Tuurlijk vind ik het eng (veul eten is eng) maar ik weet nu wat ik er voor terug krijg en vooral: ik weet wat ik wil. Ik heb een bepaald fysiek in m’n hoofd en reken maar dat ik daar mezelf 150% voor ga geven de komende tijd. En tuurlijk gewoon samen met m’n coachie Guy.

Dus, wat je de komende tijd op Fannetiek.nl kunt verwachten: veel nieuwe recepten (bulking style ;-), nieuwe rubrieken, oude vertrouwde rubrieken, nieuwe updates en foto’s van m’n hopelijk groeiende lichaam. Let’s get fat.

Hele fijne feestdagen lieve Fannetiekelingen en, nogmaals, onwijs super duper veel thanks voor jouw niet (nooit) aflatende steun.
Means the world to me.

Xoxo

Anne

En omdat het toch #transformationtuesday is:

2014-12-12 21.54.13

 

collage