Processed with VSCO with a6 preset

OR 2016: de recap

Zo. Een recap van mijn wedstrijd van afgelopen zondag. Zoals beloofd.

Ik staar as we speak al een tijdje naar de knipperende cursor op mijn beeldscherm, sterker nog; ik zat gisteren al achter deze post maar heb ‘m weer opgeslagen en ben nu pas weer verder aan het typen. Ik wil graag een zo compleet mogelijke samenvatting neertikken. Spoiler alert: dit kan een lang en af en toe onsamenhangend verhaal worden. Maar op het moment van schrijven ben ik nog geen 48 uur post comp, en razen de carbs én emoties door m’n systeem.

Voor iedereen die geen zin heeft om het hele verhaal te lezen maar toch wil weten wat de uitslag was: ik heb geen top vijf plaats weten te behalen en dus ‘ben ik niet geplaatst’, zoals dat ook wel wordt genoemd. In een line-up van elf bijzonder mooie en fierce dames hang ik dus tussen plek 6 t/m 11.

Terug naar het begin. Zondagochtend. Of zou het begin de dag na mijn laatste wedstrijd, 18 maanden geleden zijn? Ik houd het voor het gemak op afgelopen zondagochtend. Eerste Paasdag. De weging en inschrijving startte voor de dames om 9.00 uur met het vriendelijke verzoek op tijd te zijn. Sure, dat leek me ook wel fijn. Lekker op tijd binnen, geen stress. Inschrijven, plekje zoeken en beentjes omhoog. Dus zaterdagavond hebben Kim en ik mijn haren geprept, de klok alvast een uur voorruit gezet, in bed liggen kletsen en filmpjes van andere wedstrijden bekeken waarna we drie wekkers hebben gezet rond 6.00 AM. Dan hoefden we niet te stressen en kon ik in alle rust mijn ontbijt eten, bikini aantrekken en op tijd naar Capelle a/d IJssel. Zo ging het inderdaad precies niet.

Om 8.15 uur schrokken we wakker. Precies een half uur ná dat we in de auto hadden moeten zitten. What. The. Fuck. Wíe verslaapt zich nu op de wedstrijddag?! Ik verslaap me nooit. Maar echt nooit. Ik ben vaak om 7.00 uur klaarwakker en happy al kletsend tegen de kat koffie aan het drinken, maar uitgerekend vandaag verslaap ik me. Was het een teken? Ik weet het niet. Wel weet ik dat ik binnen 6.35 minuten mijn bikini aanhad, drie eieren met een geroosterde boterham in mah belly had (thanks Anouk), en we in de auto zaten – al scheldend op de TomTom omdat wij sneller reden dan hij kon navigeren.

Op zich niks aan de hand hoor. Om 9.55u was ik binnen en ingeschreven en lag ik naast Lienke (@deargoodmorning) op de grond, in onze bikini’s en sloffen met droge mond en ogen op halfzeven. Wel geeft zo’n ochtend natuurlijk de nodige stress, die ik de afgelopen weken al meer dan genoeg had gehad en natuurlijk ook op de wedstrijddag zelf al voldoende had. De dagen voorafgaand aan de wedstrijddag heb ik niet meer gedaan dan op bed gelegen en abs geteld en foto’s van mn shape gemaakt en me het ene moment veel zorgen gemaakt en het andere moment weer helemaal blij. Wát een gekkenwerk eigenlijk, als ik nu terugkijk, en het mooie is, ik doe het nóg. Ieder uur check ik m’n fading abs of nieuwe veins die oppoppen na het eten van een pizzapunt. Vermoeiend man.

Afijn. Om 11.00 uur mocht ik de tanning in, dus om 11.15 uur had ik mijn vertrouwde OempaLoempa uiterlijk terug. Om 12.00 uur kwamen Josje (m’n schoonzusje) en Victoria (mijn MUA) en werd het hokje wat we boven hadden geconfisqueerd lekker druk. Ik had echter nergens echt oog voor, ik bevond me in een soort bubbel en alle geluiden ging langs me heen. Ik kon alleen maar denken aan het podiummoment wat rond 14.30 uur zou plaatsvinden. In de tussentijd werd ik opgemaakt (my god, mag dit please iedere dag? Of laat het me alsjeblieft zelf leren), werd mijn haar gedaan, werd me via de app regelmatig medegedeeld dat ik moest eten (ik was flink leeg getrokken de laatste weken en dagen) en dus kon je me op een gegeven moment hangend boven een bak rijst met ananas en rozijntjes uittekenen. Geen drinken nee. Minimale slokjes. En zaterdag had ik ook maar 700 ml gedronken, dus ik had dorst. En ik was moe. Mijn lichaam voelde zwak. Ping – Whatsapp – DOORETEN JIJ. What the fuck, hoe weet hij dat ik net m’n bakje weer had dicht gedaan. Ok, nog een hap dan. O man.

Omstreeks half twee zag ik er uit als een prinsesje. Princess Protein. Josje moest ervan huilen (‘je – snik – ziet er zohoo moohooii uihuitt’) – dus ja, daar ging ik ook bijna en dat kan niet – want prinsessen make-up – maar mensen die huilen om hoe mooi je er ziet vond ik een goed teken, dus hup, schoenen aan, nummer opspelden en naar beneden. Gelukkig maar, want de bond had haast. Als ik later naar beneden was gegaan, had ik de line up niet eens gehaald. Backstage (net naast het podium) even wat pumpings met een elastiek en de coach, en voor ik het wist stond ik op het podium.

En shinen he. Nu heb ik – en dat weet ik – niet per se een showgezicht, geen grote open lach of gezichtsuitdrukking dus ik wíst dat ik moest lachen. Geloof me, lachen op een podium op hakken van elf centimeter én al je spieren aanspannen en zweten onder lampen en het er allemaal mega natuurlijk uit doen lijken; chapeau voor iedereen die dat zonder moeite doet. Ik daarentegen vind dat moeilijk, dus ik was blij dat er mensen aan de zijlijn aan het schreeuwen waren ‘lachen An, lachen, zooo jaaaaaaa’. Daar moest ik overigens oprecht om lachen omdat het geheel eigenlijk – als we even eerlijk zijn – een bizarre situatie is natuurlijk. Afijn. Ik stond. En ik lachte m’n allermooiste lach. Echt heus, I tried.

De line up was fierce. Elf schitterende dames, en alle lengteklassen bij elkaar. Normaal gesproken sta ik niet tussen de ‘kleintjes’ en worden de klassen opgedeeld, maar nu wel (want te weinig deelnemers) en als ik filmpjes en foto’s terug kijk lijk ik inderdaad een reus met zeven – of in dit geval tien – dwergjes. Moeilijk te vergelijken en ergens vind ik dat wel jammer.

Na de vergelijksronde stonden we op het podium te wachten op de first call outs. Ik stond als een van de laatste in de line up, dus langzaam hoorde ik mijn nummer dichterbij komen. En dat nummer werd overgeslagen. Mijn nummer werd niet genoemd. En eigenlijk weet je op dat moment genoeg. Geen top vijf. Een seconde flitste de teleurstelling door mijn hoofd. Maar ik bleef lachen en staan en aanspannen, en bij de second call out werd mijn nummer wel genoemd. Tof. Daarop volgde weer de quarterturns, en draaide ik braaf mijn rondje. Hierop volgde de volgende en laatste call outs waarna we van het podium liepen en ronde een er op zat. Eenmaal backstage klonk hier en daar verontwaardiging over dat ik geen first call out had gekregen, maar ik heb het zelf gezien (ik stond er bij) en de eerste vijf waren gewoon echt goed. Waren ze beter? Ja, nou volgens de jury op dat moment wel.

Terug naar de foyer waar m’n lieve ouders en heldenvrienden stonden te wachten. Een knuffel, aai over de bol, foto’s, lachen, even een slokje water. De I-walk zou nog volgen en die ging ik rocken. Sowieso. Ik voelde hoe de stress van me afgleed eenmaal boven in de kleedkamer. De beslissing was al gevallen, er wordt vaak weinig veranderd dus ik kon niet meer doen dan nog een keer genieten van mijn moment on stage. Dat heb ik later die middag dan ook gedaan en rond 19.00 uur zat het er al op.

Het moment dat je dan van stage afstapt is vreemd. Heel vreemd. Ineens ben je klaar. Achttien maanden werk kwamen hier tot een einde. Achttien maanden waarin ik mezelf tot op het bot toe zowel mentaal als lichamelijk heb afgebeuld. Vrijwillig en meestal met heel veel plezier. Maar ook met bloed, zweet en de nodige tranen. Met blessures, verhuizingen, personal issues, stress, een steeds vollere agenda, fantastische klussen, hoge pieken en soms diepe dalen. This was it. Ik was klaar.

De prijsuitreiking die later volgde was alleen voor de top vijf, en omdat we backstage al te horen kregen of we wel of niet in de top vijf zaten, wist ik al vroeg dat het inderdaad echt klaar was en ik naar huis kon.

Half negen zat ik in de auto. Drie lieve mensen om me heen. Dichtbij mij. Regen tikte op de voorruit en behalve het knipperlicht dat de richting aangaf naar huis was het stil. Ik zakte in de stoel en sloot heel even m’n ogen. Ik was klaar.

Ademen. Ik opende mijn ogen en stak mijn hoofd tussen de stoelen. Kletsend reden we de parkeerplaats van de McDonalds op. Ok. Let’s fucking go.

Thuis zat Nouk te wachten op me met donuts en rode wijn. Ik postte een foto op Instagram om jullie op de hoogte te brengen en lees nu nog de lieve reacties. #stillaqueen. Jullie zijn zó lief.

Een burgermenu, slagroomsoesjes, croissants met kaas, havermout (o god havermout yes), drie koffie’s verkeerd, een handje paaseitjes, een halve pizza, kipsnacks en een chocoladedessert later is het nu dinsdagavond en heb ik mijn eerste training alweer achter de rug. Man, dat is fijn zeg. Trainen. Met een glimlach. Om niet meer wakker te worden met een deadline in mijn hoofd. Om weer dingen te voelen en te kunnen lachen om grapjes die ik vorige week niet meer begreep.

Ik heb me uiteraard even teleurgesteld gevoeld om mijn niet plaatsing, maar wist dit op de wedstrijddag zelf al om te zetten in acceptatie. Túurlijk train en werk je niet voor een laatste plaats, maar ik ben ook zo nuchter om te weten dat ik niet af was. Dat mijn shape simpelweg niet goed genoeg was voor top vijf. Althans niet afgelopen zondag en niet voor de jury die er zat.

Dit neemt echter niet weg dat ik niet inténs blij en trots ben op mezelf. Als ik zie waar ik ooit begon, en waar ik nu ben. Qua fysiek ja, maar ook mentaal, en om wat ik heb mogen doen en beleven in aanloop naar dit moment en alle toffe dingen die er aan komen. Ik heb al eerder gezegd dat ik geen wedstrijd hoef te doen om iets te bewijzen voor een ander. Ik wilde dit zelf. Ik had ooit een doel gesteld en gehaald (FlexCup) en ik wilde door. Ik wilde de OR doen en tada, wéér een doel behaald. That’s how I work best. Doelen stellen, grinden, aantikken en afvinken. Kon het beter? Ja vast en zeker. Heb ik alle goede keuzes gemaakt? Nee, niet altijd. Ben ik koppig en eigenwijs? Jazeker. Maar heb ik alles gegeven en kan ik mezelf recht in de spiegel aankijken? Ja. Iedere dag weer.

En nu? De grote vraag die me de afgelopen dagen al meerdere keren is gesteld. Wat ga ik nu doen. Op dit moment eigenlijk heel simpel: Ik ga – ofcourse – gewoon door met Fannetiek.nl en entertain jou met m’n fitness geneuzel, ik ga trainen, m’n fysiek verbeteren, maar dan – voor nu – heel eventjes zonder wedstrijd en zonder datum in mijn hoofd. Heel even de focus terug op het plezier en het terugkrijgen van m’n kracht. Tuurlijk kriebelt het. En tuurlijk wil ik alweer dertig dingen verbeteren, want geloof me, het niveau ligt hoog. Als ik kijk naar de line up dan vind ik het tof om te zien hoe goed het niveau is van mijn klasse, of is geworden. Ik hou van uitdagingen. I’m not done yet. Verder ga ik straks van de zomer en haar festivals genieten, van shoots, events en van alle fijne mensen in m’n leven.

Inmiddels staat m’n spinningfiets alweer in m’n slaapkamer en is mijn dieet weer on point. Ik ga namelijk van 8 tot en met 10 april naar de FIBO 2016 met Aesthetix ERA en de Body&FitShop (aahyeah) en wil natuurlijk zo goed als dat gaat de shape die ik nu heb vasthouden. Ahjoh, er komt nog zo veel leuk nieuws aan. Ook – of vooral – voor jou, als lieve lezer.

Ik heb genoten van m’n donuts, m’n pizza en m’n wijntje maar ik ben alweer klaar om door te rocken. Nogmaals dank, dank, DANK voor jullie support, idioot lieve berichten en steun de afgelopen dagen, weken en maanden. Ik hoop dat jullie blijven inchecken bij Fannetiek, en blijven meereizen op deze fitjourney.

LET’S GO.

-x-

Zie onderstaande foto’s voor een sfeerimpressie. Filmpjes volgen op mijn YouTube kanaal!

2016-03-28 08.40.45 2016-03-28 08.39.19 2016-03-27 23.01.28 2016-03-27 18.16.48 2016-03-27 18.16.25 2016-03-27 18.11.49 2016-03-27 17.40.08 2016-03-27 16.42.25 2016-03-27 16.06.49-2 2016-03-27 15.48.56-1 2016-03-27 15.27.27 2016-03-27 15.06.03 2016-03-27 13.41.38 2016-03-27 13.41.21 2016-03-27 12.20.40 2016-03-27 11.17.13 2016-03-27 10.19.45-1 Processed with VSCO with x1 preset 2016-03-26 14.44.51