PrepPret #18

PrepPret #18

Ik lieg niet als ik zeg dat de afgelopen week erg zwaar voor me was. Maar ik lieg ook niet als ik zeg dat ik me sinds pak ‘m beet gisterochtend weer goed voel. En dan écht goed. ‘Stress’vrij (voor hoever dat lukt), focus on point, steeds meer veins (want leuk) en ook echt weer zin in de laatste loodjes van deze toch wel heftige prep.

Waar ging het dan mis? Nou, mis is een groot woord. Maar de mockprep waar ik vorige week over vertelde is naar mijn zin niet goed gegaan. Na een flinke tijd enkel op eiwitten te hebben geleefd – waardoor je dus al erg ‘leeg’ bent (en chagrijnig en energieloos en vervelend van wordt), en op líters water en zout (waardoor je er niet uitziet wat mentaal heel rottig is), volgde afgelopen dinsdag de depletietraining.

De training der trainingen die ervoor zorgt dat je aan het eind – als het goed is – compleet leeg bent (en dus amper nog glycogeen in je spieren hebt wat zorgt voor die ‘volle’ look). Die training ging goed. Goed als in dat ik – heb ik gehoord – aan het einde helemaal gebroken was, en de bewegingen die ik maakte op het roeiapparaat er idioot uitzagen. Met ‘onbeheerst’ werd het me nog netjes verteld. Ik kan me van het einde weinig herinneren. Ik zat compleet in mijn eigen wereld en koptelefoon.

Na de training direct een vieze zoete shake op de bank terwijl ik me al hijgend afvroeg of ik wel écht alles had gegeven (perfectionist? ik? nee joh) en écht leeg zou zijn. Toen ik niet veel later wilde opstaan zakte ik door m’n benen. Ik kon létterlijk niet meer op m’n benen staan. Vond ik toen grappig. Nu nog wel, echter geeft zo’n training (en het lage dieet wat ik al tijden volg) een boel stress op een lichaam en die stress trekt door. Eenmaal thuis begon het carbladen wat mega leuk is (oh, voelt het zó om te lachen), maar ook heftig want ik moest erg veel carbs eten om te laden. En daar had ik zo’n acht uur de tijd voor. Ladingen havermout, rijst, zelfs chocola en ijs, als het maar snelle koolhydraten waren.

Ging ook allemaal prima. Het idee achter dat laden is dat je spieren zich dan direct beginnen te vullen met glycogeen (en je dus die volle look krijgt). Trek daar het water en zout vanaf (door daar de volgende dag mee te stoppen, dus van liters water en zout ga je naar geen vloeistof of zout) en je lichaam ‘flusht’ als het ware al het vocht (in die spier als ook onderhuids) er uit. Wat dan overblijft zijn ‘gevulde’ spieren. Althans, dat was de bedoeling.

Maar omdat ik flink leeg was, héel veel water en zout moest nemen en me – vooral – héel erg druk maakte om m’n shape (lees: stress = vocht vasthouden) en of het allemaal wel zou lukken, ging dat ‘flushen’ niet zo snel als we van te voren hadden bedacht. Sterker nog, ik heb nú pas (en dat is bijna vijf dagen later) weer een strakke huid en nóg houd ik redelijk wat vocht vast. Te veel naar mijn zin. Afijn. Je kunt je maar ergens druk om maken, maar je kunt je voorstellen dat zó dicht op een wedstrijd dit voor mij een flinke teleurstelling was. En dat geeft nog meer stress en afijn. Vicieuze cirkel. Gelukkig heet het niet voor niets een mockprep en ‘oefen’ je hiermee peakweek (die dus morgen begint), maar ik weet nu al dat ik het niet meer zo ga doen. Hoe dan wel wordt as we speak over overlegd en zal ik later neerpennen zodra ik meer weet in de final version van #PrepPret die vast en zeker voor de wedstrijd nog verschijnt.

Wat ik hiervan leerde? Luisteren naar m’n gevoel en m’n lichaam. Niet klooien met zout (als je nooit veel zout eet) en niet.zo.stressen. Het is op dit moment natuurlijk alles of niets. Ik kijk wel honderd keer per dag in de spiegel naar m’n shape. Ik besefte me ook dat ik hier – voor dit moment – meer dan een jaar kneiterhard heb gewerkt en dat dat nu tot een ‘einde’ komt. En ik ben geen ‘stressig’ type als in trilhandjes of zenuwachtige rondjes lopen. Ik word juist rustig on the outside, maar ondertussen werken de stressradars in mijn hoofd op volle toeren. Je zal het nooit aan de buitenkant zien, maar waarschijnlijk reageert mijn stress zich naar binnen. I don’t know.

Lang en saai verhaal (sorry) even kort; ik heb veel gepraat met fijne mensen die dichtbij me staan, heb ik gisteren een massage geboekt, goed getraind, cardio gedaan, meals voorbereid, vandaag ga ik mijn bikini halen bij uberbabe Viola, en na vandaag ga ik met een stressvrij hoofd dan de echte officiële peakweek in. Mega tof en spannend en aarghh, maar hey, dat zie je niet. I’m a thug. Get money.

Is alles kommer en kwel dan? Welneeeee joh, tuurlijk niet. Mijn glas is altijd halfvol. M’n gewicht is alweer netjes gedropt naar hetzelfde gewicht als vóór de depletie en ik zit als je dit leest waarschijnlijk op de fiets, dus all is good.

Verder werd afgelopen vrijdag de nieuwe kledinglijn van Aesthetix Era gelanceerd en ben ik echt heel erg trots en blij onderdeel te mogen uitmaken van dit atletenteam (stay tuned, er volgt nog meer nieuws :)

Daarnaast bestaat er zoiets als carbloos brood wat je met drie ingrediënten maakt (ik heb echt onder een steen geleefd, maar als ik zelfs ík het kan maken, dan jij ook) en! Zoals beloofd, maak ik vandaag de winnaars bekend van de actie van Stronger! OMG spannend!

Ik heb drie winnaars uit de Instagram-reacties gevist, en drie winnaars uit mijn inbox van Stronger. Zie hieronder. Zie je jouw naam? Stuur dan een email naar anne [@] stronger.nl zodat ik je de juiste gegevens kan toesturen om jouw outfit (tight en top) te bestellen.

Beaudine Vermeulen
Iris de Greef
Indi van Casteren
Bobbie Schipper
Jamilla Adamou
Loes Doesborg

Zo. CONGRATS lieve dames!

Niet gewonnen? Don’t be sad. Het is zondag. Je eet meer carbs dan ik en er komen nog zo veel leuke acties aan. Beloofd!

Voor nu was dit mijn praatmomentje en wens ik jou een hele fijne zondag.

ONE WEEK OUT B*TCHES!

Sorry mam.

Xoxo

Anne