Fannetiek over motivatie

Fannetiek over motivatie

Best vaak krijg ik te horen ‘oef, dat wat jij doet, dat zou ik echt niet kunnen’. Ik glimlach dan routinematig en antwoord steevast met ‘dat kun je wel, je wíl het alleen niet’. En begrijp me niet verkeerd, dat laatste begrijp ik heel goed. Ik vraag ook absoluut niemand om te doen wat ik doe. Dat jij niet vijf dagen per week in de sportschool staat, geen alcohol drinkt en geen toetjes of klodders saus bij je gebakken aardappeltjes eet, hoef je niet eens uit te leggen. Ik begrijp dat jij wél waarde hecht aan een sociaal leven ;-)

Maar echt. Want een klein beetje eenzaam voel ik me af en toe best ‘on my road to the FlexCup‘. Heel af en toe denk ik wel eens waarom ik dit in hemelsnaam doe. Die momenten zijn overigens meestal op vrijdag- of zaterdagavond (en mijn Facebooktijdlijn volstroomt met goedgevulde glazen wijn of andere alcoholische versnaperingen), of wanneer Lief het nieuwste dubbelchocoladetoetje van een bekend toetjesmerk naar binnen lepelt. Je hoeft overigens geen medelijden te hebben met me hoor, want het is een heel bewuste keuze die ik heb gemaakt. Ik sta er ook volledig achter. Dat neemt niet weg dat het een weg is met ups en downs. Ook daar moet ik mee leren omgaan.

Als ik me down voel of als een training niet lekker ging, geef ik mezelf de schuld. En alles en iedereen die op dat moment op mijn pad komt. Note to self: niet doen! Dus voortaan kruip ik zielig in een hoekje, waar ik goed mopper en grom en dan ga ik door. In de tussentijd motiveer ik mezelf door het einddoel goed in beeld te houden. Ik bekijk een triljoen foto’s op Instagram met hashtags #inspiration en #motivation, ik lees de reacties op deze blog nog een keer door en luister naar de lieve woorden van mijn loved ones. Daarna gaat het wel weer. Het duurt nu eenmaal langer dan 24 uur om een lichaam te krijgen wat podiumwaardig is.

Zo. En nu op naar de sportschool!

2014-02-13 09.38.16 2014-02-12 15.58.24 2014-02-12 10.40.43